سبک امبینت از انواع موسیقی است که ممکن است بسیاری از مردم آن را به خوبی نشناسند. در این سبک، تمرکز اصلی روی خود ملودی یا ریتم نیست، بلکه بیشتر به ساختار قطعه و کیفیت و بافت صداها توجه میشود. در ادامه این نوشته در وبلاگ آنبین، بیشتر با این سبک آشنا خواهید شد.
سبک امبینت
موسیقی اَمبینت، نوعی از موسیقی است که ریشه در کارهای هنرمندان سبک سینث پاپ تجربی در دهه ۱۹۷۰ میلادی دارد. گروههایی مثل کرافت ورک و هنرمندی مانند برایان اینو از پیشگامان این سبک به شمار میروند. آنها از سینثسایزر به عنوان پایه اصلی ساخت موسیقی خود استفاده میکردند.
در این سبک، به جای تمرکز روی ملودی یا ریتم، بیشتر به ترکیببندی، کیفیت و بافت صداها توجه میشود. علاوه بر این، موسیقی کلاسیک و آوانگارد نیز در شکلگیری و گسترش سبک اَمبینت نقش داشتهاند. آهنگسازانی مانند اریک ساتی و کلود دبوسی با ایده ساخت قطعههای ساده و مینیمال، تأثیر زیادی بر این سبک گذاشتند.
اریک ساتی قطعههایی میساخت که برای تکنوازی پیانو یا گروههای کوچک نوازنده طراحی شده بودند. این نگاه، شباهت زیادی به تعریف برایان اینو از موسیقی اَمبینت دارد که میگوید:
«ایجاد فضای خوشایند موسیقایی که صداها بهجای اینکه به زور محیط را احاطه کنند، به شیوهای دلپذیر در آن پراکنده شدهاند.»
متفاوت و غیر مشابه
سبع امبینت را میتوان سبکی بسیار خاص و منحصربهفرد دانست که شباهت چندانی به سایر سبکهای موسیقی ندارد. برای ساختن موسیقی در این سبک، لازم است مهارت زیادی در خلق صدا داشته باشید.
گاهی در این سبک، با استفاده از صدای سازها و نمونههای صوتی آماده میتوان به نتیجه دلخواه رسید. گاهی هم از صداهای غیرمعمول مانند نویز یا حتی کلماتی که با افکتهای ریورب و دیلی پوشش داده شدهاند، برای تولید صداهای ویژه استفاده میشود.
ویژگی اصلی این سبک، فضاسازیهای ترسناک و وهمآور و همچنین صداها و افکتهای عجیب و تکرارشونده است. به همین دلیل است که از این موسیقی در فیلمها و بازیهای کامپیوتری ترسناک نیز استفاده میشود. با این حال، موسیقی امبینت فقط به این ژانر محدود نمیشود و قابلیتهای بسیار بیشتری برای ارائه دارد.
موسیقی اَمبینت در سالهای اولیه دهه ۱۹۹۰ میلادی و به لطف آثاری از گروههایی مانند The Orb و هنرمندانی مثل افکس توئین، معروف شد.
در موسیقی سبک امبینت، جنبه انتزاعی و هنری موسیقی بیش از هر سبک دیگری خود را نشان میدهد. هدف نوازنده در این سبک، ایجاد نوعی تمرکز درونی و حالت مراقبه در شنونده و افزایش میزان تمرکز اوست.
در واقع، سبک Ambient تمرکز خود را بر روی حالت و فضای کلی موسیقی میگذارد و به ساختارهای سنتی موسیقی یا ریتم پایبند نیست. موسیقی امبینت میتواند بسیار ساده و تصویری باشد.
استفاده از وسایل مکانیکال
یک روش خلاقانه و جذاب در این سبک موسیقی، استفاده از صداهای محیطی و مکانیکی برای ساختن ریتمها و افکتهای خاص است. مثلاً میتوانید از صدای برخورد سکه، بسته شدن در، ضربه زدن به قوطی یا هر صدای روزمره دیگری استفاده کنید تا قطعهای خلق کنید که شنونده را به فکر وادارد.
نکته مهم دیگر این است که در این سبک، اغلب نیازی به نوازندگی پیچیده نیست. با نوشتن ملودیهای ساده و استفاده از ابزارهای نرمافزاری (VST) میتوان به صدایی غنی و گیرا دست یافت.
ویژگی بارز این سبک موسیقی، نامشخص بودن نقطه شروع و پایان آن است. قطعه ممکن است در هر لحظه از یک چرخه شروع شود یا تمام شود، انگار که هیچ آغاز و پایانی ندارد.
موسیقی آمبیانت معمولاً از عناصر سبکهایی مثل عصر جدید (New Age) یا موسیقی بدون اجرای زنده بهره میبرد و در بعضی آثار، نتهایی تکرارشونده و پایدار به گوش میرسد.
اگرچه این موسیقی در ابتدا موفقیت تجاری چشمگیری نداشت و بسیاری آن را کسلکننده یا بیربط میدانستند، اما به مرور زمان و خصوصاً در عصر اینترنت، مورد تحسین و توجه قرار گرفت.
به دلیل انعطاف و آزادی که در این سبک وجود دارد، موسیقی آمبیانت از ژانرهای مختلفی مانند کلاسیک، آوانگارد، فولک، جاز و موسیقی ملل تأثیر میگیرد.
زیر شاخههای سبک امبینت:
موسیقی امبینت داب (Ambient Dub)
موسیقی امبینت گوا (Ambient Goa)
موسیقی امبینت هاوس (Ambient House)
سبک برلین (Berlin School) از موسیقی الکترونیک
موسیقی چیل اوت (Chillout) برای آرامش
موسیقی دارک امبینت (Dark Ambient) با حال و هوای تاریک
سبک ایلبینت (Illbient)
سبک لاورکیس (Lowercase) و فرآیند میکس و مسترینگ
موسیقی نیو ایج (New Age)
دیدگاهتان را بنویسید