پیتزیکاتو یک روش خاص برای نواختن سازهای زهی است. در این تکنیک، به جای استفاده از آرشه، نوازنده با انگشتهای خود سیمها را میکِشد یا به اصطلاح زخمه میزند. این سبک نواختن میتواند در سازهای مختلف، به شکلهای گوناگونی انجام شود که در ادامه به آنها خواهیم پرداخت. در نوشتن نتهای موسیقی، پیتزیکاتو را معمولاً به صورت مخفف با کلمه «پیز» نشان میدهند. در این نوشته از وبلاگ آنبین، همه چیز را درباره این روش نواختن به طور کامل برای شما توضیح خواهیم داد.
پیتزیکاتو در سازهای مختلف چطور اجرا میشود؟
در سازهای زهی که با آرشه نواخته میشوند، مانند ویولن، پیتزیکاتو به این معناست که نوازنده به جای استفاده از آرشه، مستقیماً با انگشتهای خود سیمها را به صدا درمیآورد. صدای حاصل از این روش، کاملاً با صدای آرشه تفاوت دارد و معمولاً حالت تیز و کوتاهی دارد، انگار که سیم را نیشگون میگیرند. در سازهایی مانند پیانو که سیمها با فشار دادن کلیدها به صدا درمیآیند، گاهی از تکنیک پیتزیکاتو استفاده میشود. در این حالت، نوازنده مستقیماً به سیمهای داخل پیانو دست میزند تا صدای خاصی ایجاد کند؛ البته این روش بیشتر در موسیقی مدرن و توسط نوازندگان امروزی دیده میشود. در گیتار نیز پیتزیکاتو به نوعی نواختن گفته میشود که در آن صدا به سرعت قطع میشود و گاهی به آن تکنیک “ساکت کردن با کف دست” هم میگویند.
تاریخچه پیتزیکاتو
اولین بار در تاریخ موسیقی، تکنیک پیتزیکاتو در قطعهای از توبیاس هیوم در سال ۱۶۰۵ به کار رفته است. بعدها در سال ۱۶۳۸، کلودیو مونتهوردی نیز در اثر خود به نام «نبرد تانکرد و کلوریندا» از این روش استفاده کرد. در این قطعه، از نوازندگان خواسته شده بود که با دو انگشت دست راست، سیمهای ساز را به صدا درآورند. در دستورالعمل این کار مشخص شده بود که نوازندگان باید از انگشت اشاره خود برای اجرای این بخش استفاده کنند. امروزه هم استفاده از انگشت اشاره، معمولترین روش برای نواختن پیتزیکاتو است؛ با این حال گاهی از انگشت وسط نیز برای این کار کمک گرفته میشود. در زمان اجرای این تکنیک، معمولاً آرشه در دست نوازنده باقی میماند؛ اما اگر فاصله کافی بین بخشهای مختلف قطعه وجود داشته باشد، نوازنده میتواند آرشه را موقتاً زمین بگذارد و بعد دوباره بردارد.
دیدگاهتان را بنویسید